6 april 2018 – een paar uur voor de geboorte van het eerste hangertje

6 april 2018 – enkele uren voordat ik het eerste hangertje op facebook postte. Daar waar het in de maand vooraf voelde dat alles in mij stervende was, draaide na die dag alles om en was daar plots geboorte.

Wat een dag en we zijn pas halverwege…

Vanmorgen had ik een crematie. De moeder van de partner van mama was van de week overleden. Ik kende haar niet echt, enkele keren gezien op de verjaardagen van mama of jan. Wilde wel naar de crematie voelde ook gewoon kloppend naar mama en jan toe.
Gisteravond kreeg ik een berichtje van m’n moeder dat het plan was dat de kinderen van haar de kist naar binnen zouden brengen en dat de kleinkinderen vervolgens een kaarsje zouden aansteken, en dat ik en mijn zusje daar ook onder gerekend werden. Ik voelde een dubbelheid in mij. Dat best willen doen als dat blijkbaar de wens is… maar het voelde ook dubbel… ik ben geen kleinkind van… ik voel me ook geen kleinkind van. Voor mij is de familie van Jan echt de familie van Jan. Jan is voor mij ook niet mijn vader, stiefvader of wat dan ook, Jan is Jan, partner, vriend van m’n moeder. Ook heel blij dat Jan zich ook niet voordoet als vader naar mij toe, voor hem ben ik ook gewoon Vera.
Vannacht droomde ik erover, een vreemde droom, we waren op een gure verlaten begraafplaats. Het was in de zaal allemaal al vreemd en onduidelijk, mensen die bij elkaar hoorde zaten niet bij elkaar en op verkeerde plekken. De kleinkinderen waren buiten ik en mijn zusje zaten ergens in de zaal, ik vond het ergens wel best, dacht zo kom ik er mooi onderuit. Maar toen werden we toch uit de zaal geroepen, m’n zusje en ik moesten naar buiten, het was guur, donker, duister, we werden in de rij gezet, m’n zusje moest als eerste, zij was tenslotte de jongste. Ze durfde niet. (ergens was ze weer net m’n kleine zusje die ik als grote zus beschermde), ik zei haar dat ze het kon, dat ik achter haar stond, en dat we het anders ook samen konden doen. En dat als ze echt niet wilde dat ze niet hoefde. Het was weer alsof ik haar grote zus was zoals na het overlijden van papa toen wij nog twee jonge meisjes waren… Even later werd ik wakker…
Ik rij vanmorgen richting het crematorium, in een ogenblik remmen de auto’s voor mij, denk ik naar links te kunnen uitvoegen, ik handel te snel en heb de auto die in mijn dode hoek zit niet gezien. Ik rij tegen hem aan. Beide alleen blikschade, maar de schrik zit er behoorlijk in. Ik bel m’n moeder, wat er is gebeurd en dat ik later zal zijn. Gelukkig is de man erg aardig, begrijpt hij de situatie en maken we foto’s van de schade en wisselen we gegevens uit, om het verder later af te handelen. Ik kom nog net op tijd bij het crematorium. Op het moment dat ik daar aan kom belt mijn zusje me, die schijnt op het huisadres te staan ipv bij het crematorium. Ik kan nog net met de familie mee de zaal in lopen, ruimte om iemand te condoleren of te begroeten is er niet. De kist wordt binnengebracht. Vervolgens worden de kleinkinderen gevraagd naar voren te komen om een kaarsje aan te steken, ik sta ook maar op, het voelt dubbel, op dat moment komt m’n zusje de zaal in en sluit ze ook aan.
Zo raar hoe dit allemaal zo verloopt en zeker na die bizarre droom.
Daarna de koffietafel, ik heb thee in m’n handen ik condoleer een van de dochters van Jan, de thee tikt tegen iets wat op tafel staat en vliegt door de lucht. Op wat natte schoenen en een broek gelukkig weer niks echt aan de hand, niemand zich verbrand of bezeerd, maar de schrik schiet opnieuw door m’n lijf. Tja ach dat kon er ook nog wel bij.
En een half uurtje later voel ik hoe ik nu echt, en hevig ongesteld bent, m’n lijf dat bibbert, ijskoud en flink wat kramp. Ik wilde vandaag m’n deuren afschilderen, maar lig vervolgens thuis toch maar met een kruik en een deken op de bank. Mijn lijf wil echt helemaal niks. Na deze maand had ik eigenlijk al wel voelen aankomen dat ook deze keer ongesteld zijn weer heftig zou zijn.

Ik ben stil de laatste tijd. Ik weet me op de achtergrond wel te bewegen, maar ben er niet helemaal. Ik weet het allemaal niet zo. Niet zo goed weten waar ik eigenlijk moet zijn, of wat ik eigenlijk zou moeten doen of zeggen. Het voelt alsof de laatste tijd zoveel in mij is gestorven.
Wel praktisch thuis deuren kunnen schilderen…. maar in dat waar het in essentie om gaat… waar gaat het eigenlijk in essentie om? Nou ja, wel praktisch kunnen handelen, maar op alle andere lagen het niet zo naar buiten weten te brengen.

En wat is waarheid? De waarheid bestaat in mijn beleving niet… Maar dat wil niet zeggen dat jij niet jouw waarheid hebt, en ik de mijne… Maar waar is mijn waarheid? Dat zo schrijvende laat me wel beseffen hoe ontzettend goed ik mijn waarheid weet te verstoppen. Stilhouden. Als heel jong meisje al zo bewust dat mijn waarheid anders was dan die van mijn omgeving. Mijn waarheid dus maar voor me houden, om op die manier in ieder geval mezelf niet te verloochenen. In mijn beleving was het beter om mijn waarheid alleen voor mijzelf te houden. Maar een van de betekenissen van mijn naam is wel waarheid. Eigenlijk zou ik mijn waarheid wel naar buiten willen brengen.

En nu, ik ben zo dankbaar dat ik mijn waarheid naar buiten kan brengen in de vorm van deze hangertjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.